Gdyby Eric miał przyjaciół, Sebastian byłby jednym z nich. Jednak pech chciał, że Eric uważał przyjaźń czy miłość za niepotrzebne słabości.
Eric najlepiej działał w pojedynkę, traktując innych ludzi jako narzędzia do osiągnięcia zwykle bardzo ambitnego celu. Sebastian nie schlebiał sobie i wiedział, że on również jest traktowany przedmiotowo przez swojego szefa, co nieraz wręcz mu odpowiadało – nie musiał udawać, że żywi do Erica jakiekolwiek ciepłe uczucia.
Długo myślała nad swoim kolejnym ruchem. Mieszkała w Londynie już od kilku lat, z powodzeniem pnąc się w górę po drabinie kariery w jego przestępczym półświatku. W końcu trafiła jednak na sufit, opatrzony nazwiskiem Blackthorne’a. Miała dwa wyjścia – odpuścić i przyjąć z pokorą, że osiągnęła wszystko, co było możliwe, albo spróbować przebić ten sufit, choćby miało to zaboleć. A ona nie odpuszczała.
– Spokojnie, tygrysie, jestem nieuzbrojona – zażartowała, uśmiechając się do Sebastiana i wyciągnęła z kieszeni diament The Centenary, pokazując Ericowi.
– Zawieź mnie do niego. Do Blackthorne'a. Sama wytłumaczę się ze swojej decyzji. – Głos miała równie zimny jak wzrok. Chwyciła kurtkę i wyszła na zewnątrz, zostawiając za sobą ciężko oddychającego Sebastiana.
Eric Blackthorne nigdy się nie cieszył, a jednak uśmiechnął się, gdy zobaczył, że Claire siedzi oparta o ścianę, ściskając teczkę z dokumentami.
Nie mógł zrozumieć, dlaczego zależało mu na tym. Na niej, poprawił się. Wszyscy wiedzieli, że Ericowi Blackthorne’owi nie zależało na ludziach. Nie zależało mu na niczym. Eric Blackthorne nie miał przyjaciół. Eric Blackthorne nie był zainteresowany romansami. Eric Blackthorne prowadził organizację przestępczą, organizował zamachy, kradzieże i przemyty. Dlaczego więc tak bardzo przejął się losem dziewczyny, która nic dla niego nie znaczyła?
Niech szlag trafi te jej wielkie ciemne oczy i to, jak na niego patrzy, kiedy jest blisko! Czuł się kompletnie wyprowadzony z równowagi. Wiedział, że spokój nie wróci do jego życia, dopóki nie zdobędzie tej kobiety, dopóki całkowicie nią nie zawładnie. Eric Blackthorne nie bawił się w półśrodki; Claire Castelli musiała należeć do niego.
Nagle drzwi otworzyły się z hukiem i stanął w nich Eric. Seb po raz pierwszy widział go w takim stanie – czarne włosy, zwykle idealnie przygładzone, teraz sterczały we wszystkich kierunkach, nie miał marynarki ani krawata, a guziki koszuli miał zapięte na chybił-trafił.
Gdyby chodziło o kogokolwiek innego, Eric wydałby Sebastianowi krótką dyspozycję pozbycia się słabego ogniwa; nie mogli sobie pozwolić na to, by policja kiedykolwiek trafiła na ich ślad. Chodziło jednak o Claire.
Zdecydował się na SMS-a, bał się, że gdy usłyszy jej głos, znów straci ostrość widzenia, a nie mógł sobie na to pozwolić, nie teraz.
Sebastian prychnął, ale ból w szczęce przypomniał mu, że komentowanie relacji Erica i Claire to niezbyt trafny pomysł.
– Przegrałeś – szepnęła i z gracją wysunęła się z wanny, pozostawiając go przemoczonego i oszołomionego w zaparowanej łazience.
Nie minęła godzina, a dziewczyna pojawiła się na podjeździe, wysiadając z taksówki. Zgrabnie zaplanowany korek, wypadek, strzelanina na drugim końcu miasta, alarm bombowy w szpitalu i pogróżki rozesłane do konkurencyjnych syndykatów – wszystko to pomogło jej dostać się niezauważonej z powrotem w bezpieczne miejsce, wszyscy zainteresowani byli zwyczajnie zbyt zajęci innymi sprawami, by zwrócić uwagę na blondynkę wsiadającą do taksówki.
– Powiesz mi w końcu, skąd naprawdę jesteś? – Podpuszczał ją tak od czasu do czasu.
Nie miała jednak zamiaru się na to nabierać, chociaż zadawał jej różne osobiste pytania w tak nietypowych momentach, że parę razy ledwo powstrzymała się przed mechanicznym udzieleniem odpowiedzi. Zdecydowanie wolała zachować pewne rzeczy dla siebie, a ta praca była do tego wymarzona.
– Z dupy – odgryzła się, nie mając ochoty na słowne przepychanki.
– To gdzieś w Rosji? (…)
– Nie chciałem wam przerywać przyjacielskich pogaduszek. – Znikąd obok Ruby wyłonił się Simmons, oferując papierosa z otwartej paczki.
– Wydarł ci ktoś kiedyś jaja przez gardło? – spytała wściekła dziewczyna, wręcz wyrywając papierosa z kartonika.
– Widzisz, mogę ci tu urządzić twoje osobiste piekło, mam wszystko, czego mi potrzeba – mówiła cicho i powoli, wbijając długie paznokcie w jego udo coraz mocniej, czuł je nawet przez gruby dżins. – Mogę też przyłożyć ci parę razy, bo cholernie się tu nudzę, a potem wybrać się na poszukiwania twojej koleżanki, agentki Black i porozmawiać sobie z nią. – Uśmiechnęła się, kiedy zobaczyła panikę w jego oczach.
– Widział nasze twarze – zauważył Sebastian.
– Służby specjalne też, gwarantuję ci, że połowa gabinetów jest nami wytapetowana.
– Mam nadzieję, że wybrali korzystne zdjęcia.
Wiedziała, że powinna do niego podbiec, sprawdzić, co z nim, zawołać kogoś na pomoc – zrobić cokolwiek. Jednak nie potrafiła ruszyć się z miejsca, choć w środku wszystko w niej krzyczało. Patrzyła w martwą twarz chłopaka, obok której rozrastała się kałuża ciemnoczerwonej krwi. Osunęła się na podłogę, dusząc w sobie łzy spływające po policzkach, mocząc prześcieradło, w które wciąż była zawinięta.
– Ericu… – zaczęła, ale on przerwał jej gestem.
– Jestem pewien, że ze mną bawiłabyś się o wiele lepiej. – Odwrócił się do niej plecami i ruszył w stronę tłumu zaalarmowanego strzałami.
|
LUB ZOBACZ WIĘCEJ:
|